ചില്ലകൾ

വൈകിയാണെങ്കിലും 
വന്നു നീ ചില്ലയിൽ, 
വാക്കുകൾ കൊണ്ടൊരു 
കൂടൊരുക്കാൻ.

ഇലകൾ കൊഴിഞ്ഞൊരു 
വൃക്ഷമാണെങ്കിലും!
അറിയാതെ തളിർത്തു-
നിന്നാത്മരാഗത്താൽ.

വറുതിയിൽ വിണ്ടയീ- 
ഭൂമിയിൽ വേരറ്റ,
വടവൃക്ഷമായ് ഞാൻ 
വിയർത്തു നില്ക്കെ, 

ചിറകാഞ്ഞു വീശി നീ 
കുളിരായ് പടർന്നു യീ 
ചില്ലകൾ പൂവിട്ടതെത്രെ ദിവ്യം!

ആരോ അധികാര-
കൂട്ടിൽ കുടുക്കി നിന്നാ-
കാശമാകെ വിലക്കിയിട്ടും, 
അക്ഷര ചിറകു വിടർത്തി-
പ്പറന്നെന്റെ ആത്മാവി-
ലദൃശ്യമായ് കൂടൊരുക്കി.

ഇനിയെത്രേ വറുതികൾ 
വന്നാലും പൂവിടും,
ചില്ലയിൽ നിൻ-
തൂവൽ സ്പർശമായാൽ.