ഒരു പൂ മൊട്ടിൽ നിന്ന്
പൂവിലെക്കുള്ള ദൂരം
നമുക്കിടയിൽ വിയർത്തു കിടക്കുന്നു
കനത്ത ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ,
ട്യൂണ് ചെയ്യ്ത ഭ്രമണ പഥ-
ത്തിലെക്കെറിയപ്പെട്ട ,
ബലി പ്പൂവ് എങ്കിലും
നിന്റെ സംഗീതം
ദൈവത്തിന്റെ മെലഡി പോലെ.
പാകപ്പെടുത്തിയ മടുത്ത
കാഴ്ചകളിലേക്ക് നിന്റെ
കണ്ണുകൾ പിഴുതു വെയ്ക്കുമ്പോൾ,
പിടഞ്ഞു തീരാത്ത ചുംബനം
കൊണ്ട് നിന്റെ ആകാശം നിറയുന്നു.
കൊടും കാറ്റിനുമുന്നിൽ
പരിഹാസംപോലെ ആരാണ്
നിന്നെ കൊളുത്തി വെച്ചത് ?
നീ ചിതറിയ വാക്കുകൾ
നക്ഷത്രങ്ങളായി സ്വപ്നങ്ങളിൽ
ഇണ ചേരുന്നു.
നീ എന്റേത്, എന്റേത്
എന്ന് മാത്രം ശ്വസിക്കുന്ന
ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ, മൊട്ട്
പൂവിലേക്ക് വളർന്ന്
മാറിൽ ഇറുക്കിയ വെളിച്ചം
ലോകത്തേക്ക് കുടയുന്നു.
പിന്നെ ഭൂമിയെ
സൂചിമുനയിൽ നിർത്തി
ഒരു സ്പർശവും
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ